Όχι με την παραδοσιακή έννοια, της επί χρήμασι εκδιδόμενης γυναίκας, άλλωστε μ' αρέσει η δουλειά μου. Το εννοώ με την ανθιμική σημασία (δηλ. του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου). Να είμαι με ένα αγόρι χωρίς να παντρευτούμε ενώπιον του Κυρίου. Γίνεται; Και αυτοί που επιθυμούν να είναι με κάποιον του ίδιου φύλου, μπορούν;

Το σύμφωνο ελεύθερης διαβίωσης είναι μία συμβολαιογραφική πράξη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, που γνωστοποιεί στο κράτος ότι είναι σύντροφοι και μοιράζονται τη ζωή τους. Επιλέγουν να μην παντρευτούν, για δικούς τους λόγους, παρ' όλα αυτά ζητούν να έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις με τους παντρεμένους. Το debate που έχει ξεκινήσει στην Ελλάδα μετά την ανακοίνωση του υπουργού Δικαιοσύνης ότι πρόκειται να καταθέσει νομοσχέδιο που θα επιτρέπει τη σύναψη τέτοιων συμφώνων είναι σκληρό, σοβαρό και κρίσιμο. Σκληρότερο ακόμη είναι το debate για το αν πρέπει το σύμφωνο να ισχύει και στην περίπτωση ομόφυλων ζευγαριών, πράγμα το οποίο η κυβέρνηση απέκλεισε ευθέως προ ολίγων ημερών.

Συναισθηματική σφαίρα
Μέρος των επιχειρημάτων υπέρ του συμφώνου για τα ετερόφυλα ζευγάρια είναι συναισθηματικό και αναφέρεται στις προσωπικές τους αξίες. Τις τελευταίες εβδομάδες ο Τύπος προβάλλει διάσημα ζευγάρια που δεν επιθυμούν να παντρευτούν με κουμπάρο και παπά (ούτε με δήμαρχο) γιατί αυτό δεν τους λέει κάτι, δεν προσθέτει στη σχέση τους και, αν μη τι άλλο, βάζει μεταξύ τους θεσμούς και πρόσωπα που δεν τους αφορούν και δεν έχουν κανένα ρόλο να γνωμοδοτούν ή να νομιμοποιούν την ένωσή τους. Αντίστοιχα, μέρος των επιχειρημάτων της gay κοινότητας για την εφαρμογή του συμφώνου στην περίπτωση ζευγαριών ανδρών ή γυναικών είναι εξίσου συναισθηματικό, αφού θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο αναγνωρίζονται ως ισότιμα μέλη μιας κοινωνίας που συστηματικά τους περιθωριοποιεί. 

Και τα πρακτικά
Πέραν του ανθρώπινου της υπόθεσης, όμως, τα ζευγάρια (straight ή gay) που ενδιαφέρονται για το σύμφωνο ελεύθερης διαβίωσης κινούνται και βάσει πολύ πρακτικών κινήτρων. Είναι γνωστό ότι κράτος και τράπεζες ευνοούν τους παντρεμένους. Το μεν κράτος στα φορολογικά και κληρονομικά δικαιώματα, οι δε τράπεζες στη χορήγηση δανείων. Είναι λογικό αυτοί οι άνθρωποι, που στη μεταξύ τους σχέση φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά των παντρεμένων de facto, αλλά δεν παντρεύονται με τη μέχρι τώρα γνωστή έννοια, να ζητούν να έχουν τα ίδια δικαιώματα με αυτούς που ενώθηκαν de jure με τα δεσμά του γάμου.

Η Εκκλησία
Φυσικά, η Εκκλησία αντιδρά έντονα στην εφαρμογή του συμφώνου ελεύθερης διαβίωσης και ακόμη εντονότερα στην περίπτωση των ομοφυλοφίλων. Ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος δήλωσε ότι πρόκειται για θεσμοθέτηση της πορνείας, ενώ, αν επιτρέψουμε και στους gay να ενώνονται συμβολαιογραφικά, τότε μιλάμε για υποβιβασμό μας στο επίπεδο των ζώων.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται η Εκκλησία, και εν μέρει αγνοεί επιδεικτικά και η πολιτεία, είναι ότι μπορεί το 99% των Ελλήνων να είναι βαφτισμένοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, αλλά το ποσοστό εκείνων που επιλέγουν να διάγουν το βίο τους ακολουθώντας τις διδαχές της θρησκείας είναι σαφώς λιγότερο, ενδεχομένως δε και μειοψηφία επί τω συνόλω. Συνεπώς, δεν μπορεί το κράτος να λαμβάνει υπόψη την τοποθέτηση της Εκκλησίας όταν νομοθετεί, εκτός κι αν ζούμε υπό καθεστώς θρησκευτικού νόμου και δεν το έχουμε καταλάβει. Συν τοις άλλοις, το κράτος οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικό όταν νομοθετεί σχετικά με τις προσωπικές επιλογές των πολιτών που δε βλάπτουν τους συμπολίτες τους. 

Out of the closet
Υπάρχουν σχολές σκέψης, ακόμα και σε επιστημονικούς κύκλους, που υποστηρίζουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι διαστροφή νοητική, ψυχική, σωματική. Ο κοινός νους μιας σύγχρονης, δυτικής κοινωνίας δεν μπορεί να αποδεχτεί τέτοιου είδους επιχειρήματα. Προφανώς η φύση όρισε ο άνδρας και η γυναίκα να ζευγαρώνουν και να πολλαπλασιάζονται, και προφανώς στην περίπτωση των gay κάτι τέτοιο δεν παίζει με τίποτα. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός του καθενός, όμως, αποτελεί αποκλειστικά προσωπική του υπόθεση και, αν μιλάμε για ενήλικες με σώας τας φρένας, που συναινούν και δε βλάπτουν τους γύρω τους, τότε όλα είναι επιτρεπτά. Αυτοί οι ενήλικες πρέπει να βγουν από την ντουλάπα όπου η ελληνική κοινωνία τούς περιορίζει, ελπίζοντας σιωπηλά ότι θα εξαφανιστούν ή θα αλλάξουν γνώμη. 

Ελευθερία
Η πολύπαθη έννοια είναι το κέντρο γύρω από το οποίο κινείται αυτή η συζήτηση, τόσο για τους straight όσο και για τους gay. Το απόλυτο debate είναι πολύ πιο ουσιώδες και αφορά τη μόνιμη αντιπαράθεση μεταξύ προσωπικής ελευθερίας και «προστασίας» της κοινωνίας. Στο συγκεκριμένο ζήτημα, η πλευρά που υπερασπίζεται την προσωπική ελευθερία έχει κατεβάσει σοβαρά επιχειρήματα στον αγώνα. Η πλευρά της προστασίας της κοινωνίας χωλαίνει γιατί αποτυγχάνει να συγκεντρώσει επιχειρήματα που να μην αφορούν το θυμικό (που εύκολα συγκινείται), αλλά το μυαλό, και να στηρίζουν τον ισχυρισμό ότι η προσωπική ελευθερία των πολιτών να επιλέγουν όποιο σύντροφο θέλουν και να αποφασίζουν από κοινού πώς θέλουν να επισημοποιήσουν τη σχέση τους βλάπτει το κοινωνικό σύνολο.

ΥΓ.: Προς απάντηση του αναγνώστη μου στη City Press, ο οποίος σε μακροσκελέστατο e-mail κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, για να υπερασπίζομαι τις θέσεις των gay, είμαι κι εγώ gay, να αναφέρω ότι με αυτή τη λογική, πέραν από gay, είμαι και μαύρη, Εβραία, Θιβετιανή και πολλά, πολλά άλλα...